5 juli 2006: Engeland



Een vakantie-tussendoortje: negen van mijn laatste trip in Engeland meegebrachte flessen, allemaal afkomstig uit wijngaarden in Kent, en nu voorgelegd aan de strenge, maar rechtvaardige CSP jury. Bij mij thuis buiten in de tuin deze keer, niet ideaal als proefomgeving misschien, maar wel super-gezellig. Door de vakantie ook een beperkt aantal deelnemers (die met het grootste scepticisme rond het onderwerp zichzelf opofferden. De Chapel Down wijnen kwamen van de winkel in de Lamberhurst Vineyard; de twee Biddenden's uit de National Trust winkel in Westerham.
We proefden twee schuimwijnen, vijf witte en twee rode wijnen.

Chapel Down is het grootste wijndomein van Engeland en is in het land zelf waarschijnlijk ook de meest bekende. De wijngaarden waaruit ze druiven aankopen liggen in Kent, Sussex en Essex. Hun eigen wijngaard ligt in Tenterden, Kent. Met 500.000 flessen zijn ze goed voor de helft van de totale Engelse produktie. Owen Elias is de talentvolle wijnmaker van dit modern uitgeruste bedrijf dat de laatste jaren grote vorderingen maakte. De meeste druivenrassen zijn (niet onlogisch) van Duitse afkomst.

Brut, Non Vintage, Chapel Down: Rivaner, reichensteiner en pinot noir. 14,99 £ (21,6 €). De meesten riepen direct appel, maar ikzelf herkende eerder wat gekneusde bladeren en na lang draaien de schil van een granny smith. In de mond was hij fris en zuiver maar ook wat simpel en daardoor véél te duur. Een stevige dosis chauvinisme helpt waarschijnlijk...

Pinot Reserve, Chapel Down, 2001: Pinot noir en Pinot blanc. 24,99 £ (36 euro). Van deze prijs moest iedereen even slikken...een wat steviger aroma met vooral gist en bloemen; in de mond fris en smakelijk, met veel meer structuur en een mooie finish. Kan zeker als maaltijdchampagne en heeft ook kelderpotentieel, maar de prijs is belachelijk.

Flint Dry, NV, Chapel Down: De NV staat voor Non Vintage en is dus een blend van verschillende jaargangen. Gemaakt met de Bacchus-druif. Het etiket vermeld ook sur lie. 6,99 £ (10,06 euro). De kurk geurde sterk naar snoep en dit vond iedereen wat vreemd. Het aroma was dat van een zuiderse sauvignon blanc, met veel lychee, ananas op siroop, exotisch fruit dus, en met toch een lichte vegetale toets. Zeer duidelijke, erg overweldigende attaque, zo stevig dat het bijna wat onnatuurlijk overkwam. Goed gestructureerd echter. Deze wijn evoleerde in het glas zeer mooi en bleef zelfs opgewarmd erg lekker. Goed gemaakt produkt met een aanvaardbare prijs. Eerste echt geslaagde wijn van de avond. *(*)

Bacchus, Chapel Down, 2004: 7,49 £ (10,78 €). Eveneens gemaakt met de bacchus druif. Veel vegetaler aroma, veel kruisbes, wat limoen, veel lichter dan de vorige. Volle en frisse wijn, meer richting Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc. Mooi fruit, mooi volume, met een zoet tikje. Moet erg goed gaan bij exotische schotels. Algemeen geapprecieerd ! *(*)

Ortega Dry, Gribble Bridge, Biddenden Vineyards, 2004: 7,75£ (11,16 euro). Met de Ortega druif. Opmerkelijk aroma: onderhout met wat limoen, maar iets heel vreemds domineerde (een dag later heel duidelijk meloen). In de mond waterig en wat simpel, maar best wel OK. (*)

Curious Grape, Downland Oak, Lamberhurst Vineyard, 2002-2003: 5,99 £ (8,6 €). Sterk overheerst door eik. In de mond dun en schraal en compleet platgeduwd door de eik. Bleek gemaakt te zijn met (en ik citeer letterlijk) eiken planken en blokjes. Veel Engelse wijnen waren zo een tiental jaar geleden. Godzijdank hebben ze bijgeleerd.

Pinot Noir, Chapel Down, 2003: 12,99 £ (18,7 €). In het hete 2003 moeten zelfs de Engelsen rode wijn kunnen maken. Onmiddellijk vielen kersenfruit en duidelijke stalgeuren op, maar die tweede verdwenen snel. Duidelije eiktoets maar ondersteund. Tamelijk rijk aroma. In de mond OK maar net iets te dun en fris, bijna zoals nog niet helemaal rijpe kersen. Na twee dagen ijskast beter. Best wel OK, maar veel te duur. Toch één *

Rondo Reserve, Chapel Down, 2002: 12,99 £ (18,7 €). Opmerkelijk aroma van mest en paardezweet, héél duidelijk in het begin. Verdween langzaam aan maar er kwam niet veel voor in de plaats. Dun en wrang, met weinig body. Niet vies, maar eigenaardig en verwrongen. Zeer slecht evenwicht.

Ortega, Medium Dry, Biddenden Vineyards, 2004: 7,75£ (11,16 euro). Licht en zuiver fruit. Licht zoet, zeker niet te. Erg fruitig, maar wel wat simpel. Moet een goed aperitief zijn bij een fruitsla als starter. (*)

Conclusie: Een leuke degustatie, een leuke avond. De Flint Dry en de Bacchus waren opmerkelijk positieve verrassingen. De rode viel het meest tegen qua kwaliteit en op wat pinot noir in een goed jaar na stoppen ze ons inziens beter met proberen. De schuimwijn was OK maar had een ronduit belachelijke prijs. Er wordt dus vooruitgang gemaakt maar ze zijn er nog niet ...